อีกวาซู (Iguazu) มหาธาราจากสรวงสวรรค์  

ตอนที่แล้ว ได้เล่าถึงการเดินทางไปชมน้ำตกอีกวาซู โดยผ่านทวีปแอฟริกา และไปถึงทวีปอเมริกาใต้ โดยแวะพักที่นครบัวโนสไอเรส แห่งประเทศอาร์เจนตินา เพื่อเข้าประชุมสัมมนาระดับโลกว่าด้วยการอ่านซึ่งสมาคมการอ่านนานาชาติเป็นผู้จัดขึ้น แม้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะผ่านมากว่า ๑๐ ปีแล้ว ข้าพเจ้ายังจดจำภาพต่างๆในอดีต และความประทับใจที่ได้รับจากการพบปะผู้คนและได้สัมผัสกับธรรมชาติและโลกอันน่าพิศวง จึงได้แบ่งปันประสบการณ์กับผู้อ่านที่สนใจเรื่องการเดินทางท่องเที่ยวในต่างแดน

ในระหว่างที่อยู่นครบัวโนสไอเรสข้าพเจ้ามีเวลาได้เที่ยวดูบ้านเมืองหลังจากว่างจากการเข้าประชุมสัมมนาที่นั่น ๓ – ๔ วัน จึงขอเล่าเรื่องราวที่ได้พบเห็น ประกอบกับการศึกษาค้นคว้าข้อมูลเพิ่มเติมจากเอกสารอ้างอิงเพื่อเป็นความรู้สำหรับท่านที่สนใจติดตามอ่านเรื่องนี้

ขอพักเรื่องการประชุมสัมมนาเอาไว้ก่อน ขอแนะนำหน้าตาของนครบัวโนสไอเรส เพื่อประดับความรู้สักเล็กน้อย

นครบัวโนสไอเรส (Buenos Aires) (หรือจะออกเสียงเป็น บูเอโนสไอเรสก็ได้) มาจากภาษาสเปน ออกเสียงเป็น bweno’saires (บวยโนส ไอเรส) เป็นเมืองหลวงของอาร์เจนตินา ซึ่งนับเป็นเมิองใหญ่ที่สองของอเมริกาใต้ รองจาก นครเซา เปาโลของบราซิล ตั้งอยู่ทางตะวันตกของปากอ่าวแม่น้ำริโอ เดอลา ปลาตา ซึ่งอยู่แถบชายฝั่งทะเลตะวันออกเฉียงใต้ของทวีปอเมริกาใต้ ตัวเมืองบัวโนสไอเรสเป็นเขตปกครองพิเศษ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเขตจังหวัด บัวโนสไอเรสหรือเป็นเมืองหลวงของจังหวัดดังกล่าว ได้รับการแยกตัวออกเป็นเขตปกครองพิเศษเมื่อปี ค.ศ. ๑๙๙๔ ในปีที่ข้าพเจ้าเดินทางไปเยือน

นครบัวโนสไอเรสมีประชากรอาศัยอยู่ในเขตตัวเมืองประมาณ ๓ ล้านคน แต่ในเขตรอบนอกทั้งหมดประมาณ ๑๓ ล้านคน มีหลายเชื้อชาติหลายภาษา ส่วนใหญ่เป็นพวกผิวขาว ๘๘.๙ % ซึ่งอพยพมาจากประเทศทางทวีปยุโรป ส่วนมากมีเชื้อสายอิตาลี และสเปน นอกนั้นก็มีเชื้อสายเยอรมันนี  กรีก โปรตุเกส ฝรั่งเศส โครเอเชี่ยน อังกฤษ และเวลช์  เมื่อ ๔ – ๕ ปีมานี้ก็มีคนอังกฤษและอเมริกันมาตั้งถิ่นฐานอยู่เพิ่มขึ้น นอกจากนี้เป็นชาว เมสติโซ (ชนพื้นเมืองที่อยู่ปากแม่น้ำ) ๗ %ซึ่งอพยพมาจากโบลิเวีย เปรู และปารากวัย  เป็นชาวเอเชีย ๒ % ได้แก่ญี่ปุ่น(ส่วนมากมาจากเกาะโอกินาวา) จีน และ เกาหลี และชนผิวดำ อีก ๑ % ซึ่งมาจากแถบแอฟริกาซึ่งเป็นอาณานิคมของสเปนและฝรั่งเศส

เนื่องจากที่ตั้งของนครบัวโนสไอเรสอยู่ปากแม่น้ำจึงเป็นที่สนใจของมหาอำนาจทางยุโรปพยายามเข้ามายึดครอง เพื่อเปิดประตูไปสู่ทวีปอเมริกาใต้ สเปนเป็นชาติแรกที่เข้ามาครอบครองเมืองท่านี้ ซึ่งนักเดินเรือชาวสเปนชื่อ ฮวน ดิอาส เดอ โซลิส ชาวยุโรปคนแรกที่มาถึงแม่น้ำ ริโอ เดอลา ปลาตา ในปี ค.ศ. ๑๕๑๖ แต่เขาถูกคนพื้นเมืองฆ่าตายในบริเวณที่เป็นประเทศอุรุกวัยในปัจจุบัน ต่อมามีนักสำรวจชาวสเปนชื่อ พีโดร เดอเมนโดซ่า เดินทางมาถึงและได้ก่อตั้งบริเวณปากแม่น้ำเป็นเมืองบัวโนสไอเรสขึ้นครั้งแรก ในปี ค.ศ. ๑๕๓๖ เมืองเก่านี้อยู่ในท้องที่ของตำบล ซาน เทลโม ทางทิศใต้ของนครบัวโนสไอเรสในปัจจุบัน

สเปนได้ครอบครองบัวโนสไอเรสอยู่ในช่วงศตวรรษที่ ๑๗ และ ๑๘ แต่ถูกชนพื้นเมืองเผ่าครีโอลโล ทำการปฎิวัติและประกาศอิสรภาพจากการยึดครองของสเปนในปี ค.ศ. ๑๘๑๖ จากนั้นมาก็มีมหาอำนาจอังกฤษและฝรั่งเศสพยายามจะเข้ามายึดครอง แต่ก็ไม่สำเร็จ

เนื่องจากนครบัวโนสไอเรสมีประชากรหลายเชื้อชาติหลายภาษาจึงทำให้เป็นเมืองที่หลากหลายด้านวัฒนธรรมและวิถีชีวิต แต่เนื่องจากพลเมืองสืบเชื้อสายส่วนมากจากชนชาติทางยุโรปจึงได้รับอิทธิพลด้านวัฒนธรรมและวิถีชีวิตตามแบบยุโรป โดยเฉพาะชาวอิตาลีและเยอรมัน ในด้านสถาปัตยกรรมและดนตรีมากกว่าชาติอื่นๆในทวีปอเมริกาใต้ สิ่งก่อสร้างต่างๆมีหลากหลายรูปแบบทางสถาปัตยกรรมเช่นแบบอังกฤษ ฝรั่งเศสและเยอรมัน บัวโนสไอเรสจึงได้รับการขนานนามว่าเป็น ”ปารีสของอเมริกาใต้”

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

By Dr.Uthai