อีกวาซู (Iguazu) มหาธาราจากสรวงสวรรค์  

การประกอบอาชีพของชาวบัวโนสไอเรสมีหลากหลายรูปแบบ ส่วนมากพวกที่อยู่ในเมืองจะมีอาชีพทำงานด้านบริการ การค้าขายและการท่องเที่ยว  งานธุรกิจและการเงิน ทำงานในโรงงาน แต่ประกอบอาชีพพนักงานในส่วนราชการมีค่อนข้างน้อย (ประมาณ ๖ %) ทั้งที่เป็นเมืองหลวงและศูนย์การปกครอง อาชีพของชุมชนต่างชาติเช่นคนญี่ปุ่นส่วนมากจะทำสวนดอกไม้ และทำร้านซักรีด แทบจะกล่าวได้ว่าร้านซักรีดทั่วเมืองเป็นของคนญี่ปุ่น ส่วนคนจีนก็อยู่กันเป็นกลุ่มที่เรียกว่า ไชน่าทาวน์ และทำการค้าแบบครอบครัว และเป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าต่างๆ

โดยภาพรวมแล้วบัวโนสไอเรสเป็นศูนย์กลางการเงิน อุตสาหกรรม การค้าและวัฒนธรรมของอาร์เจนตินา เป็นเมืองท่าที่มีการติดต่อทางเรือไปยังประเทศต่างๆทั่วอเมริกาใต้ เฉพาะในเขตตัวเมืองพลเมืองมีรายได้มวลรวมคิดเป็น ๑ ใน ๓ ของทั้งประเทศ แต่การกระจายรายได้ยังไม่ทั่วถึง เพราะในตัวเมืองยังมีคนยากจนอยู่ถึง ๔ ล้านคน

เห็นหน้าตาของบัวโนสไอเรสแล้ว ก็คงร้องอ๋อว่า มีหลายหลายสีสัน และรสนิยม แต่ก็ยังเป็นหน้าต่างของยุโรปในด้านสถาปัตยกรรมและวิถีชีวิต ด้านการเมืองก็มีความอ่อนไหวมาก ทำให้เห็นการต่อสู้ของคนในท้องถิ่นด้วยกันและกับมหาอำนาจจากต่างชาติ แต่อาร์เจนตินาก็ยืนอยู่ได้และมีการพัฒนาอย่างมั่นคง สิ่งที่แปลกตาอย่างหนึ่งที่ข้าพเจ้าเห็นเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วมา คือซากโครงสร้างถนนสายสำคัญจากใจกลางตัวเมืองออกไปยังเขตรอบนอก ที่ยังสร้างไม่เสร็จ ไม่ต่างจากโครงสร้างถนนยกระดับโฮปเวลล์ที่ค้างเติ่งอยู่แถวชานเมืองของกรุงเทพมหานคร จะเป็นเรื่องบังเอิญหรือมีปัญหาแบบเดียวกันก็ยากที่จะคาดเดา (ป่านนี้ถนนแบบ Hopewell ที่บัวโนสไอเรสคงสร้างเสร็จแล้วกระมัง ส่วนถนนสาย Hopewell ของกรุงเทพฯ น่าจะเป็นสาย Hopeless เสียแล้ว เพราะยืนตากฟ้าตากฝนมาร่วม ๑๐ ปีแล้ว ยังไม่มีใครมาเหลียวแลเลย)

ขอกลับมายังที่พักโรงแรมที่พัก Holiday Inn ในนครบัวโนสไอเรสที่มีปัญหาค้างใจอยู่เกี่ยวกับ      รูมเมทสุภาพสตรีคนนั้น ผู้อ่านหลายท่านคงอยากทราบว่าเรื่องลงเอยอย่างไร (ผู้ไม่ทราบเรื่องราวคงต้องกลับไปอ่านตอนแรกเสียก่อน)

ข้าพเจ้ามีเวลาพักก่อนเข้าประชุมสัมมนา ๑ วัน หลังจากนั้นก็ต้องเดินทางไปลงทะเบียนเข้าร่วมประชุมซึ่งจัดขึ้นที่โรงแรมใหญ่ใจกลางนครบัวโนสไอเรส เนื่องจากอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมที่พัก จึงถือโอกาเดินเท้าไปเข้าประชุม เพื่อจะได้ดูบ้านดูเมืองไปด้วย ประกอบกับมีเพื่อนที่อยู่โรงแรมเดียวกันมาเข้าประชุม จึงมีเพื่อนร่วมเดินทางไปด้วย

ที่แผนกลงทะเบียนข้าพเจ้าพบเจ้าหน้าที่จัดที่พักของผู้เข้าประชุม ก็ถึงบางอ้อ เกี่ยวกับปัญหาที่คาใจอยู่

“เป็นไง” “ที่พักโรงแรมสบายดีไหม” เขาเอ่ยปากถามข้าพเจ้าเป็นภาษาอังกฤษ พร้อมด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าอย่างอารมณ์ดี

“ไม่เป็นไร”ข้าพเจ้าตอบแต่ยังยิ้มไม่ออก “มีปัญหาอะไรหรือ” ข้าพเจ้าแกล้งถาม เพราะคิดว่าป่านนี้เขาคงรู้เรื่องเกี่ยวกับที่พักของข้าพเจ้าแล้ว

“ต้องขอโทษนะ ที่เข้าใจผิด และแจ้งแก้ไขไม่ทัน” “เห็นชื่อคุณแล้วนึกว่าเป็นผู้หญิง ก็เลยจัดรูมเมทเป็นผู้หญิงให้อยู่ด้วยกัน” “ไม่เป็นไรคุณอยู่ที่ห้องเดิมต่อไป ไม่มีปัญหาเรื่องค่าห้องพัก ทางสมาคมจะจัดการให้ เพราะคุณจ่ายล่วงหน้าไว้แล้วนี่” เจ้าหน้าที่ให้อรรถาธิบาย

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

By Dr.Uthai